Zaterdag heb ik bijgeslapen van de vermoeiende trip naar Sapa. ‘s Avonds ben ik dan naar Bar Nr. 5 getrokken om er samen met de Nederlandse gemeenschap de voetbalwedstrijd Nederland – Japan te aanschouwen. Hoewel het maar een gezapige wedstrijd was, was er toch enige sfeer, zoals alleen de Hollanders kunnen brengen.
Maandagvoormiddag ben ik nog op zoek gegaan naar een pagode in de buurt van mijn woonplaats, de Jade Emperor Pagoda. Na wat rondgewandeld te hebben en nog wat genoten heb van de omgeving (en weeral op een marktje stootte) kon ik de verdoken pagode toch vinden. Zoals je zult zien op de foto’s is dit wel een aantrekkelijke pagode met enorm veel houtsnijwerk. De donkerte en de dichte mist van wierook geeft deze pagode iets magisch. Nadien ben ik dan nog, net zoals zondag, op koopjacht gegaan in Saigon.
Oh ja, voor ik het vergeet. Op zondag en maandag heb ik nog enkele heerlijkheden naar binnen gespeeld. Mijn langverwachte calamaristeak stond zondagavond op het menu, samen met Denis ben ik deze gaan eten. En ‘s maandags stond de overheerlijke Vietnamese Banh Xeo op het menu. Samen met Jane heb ik afscheid genomen van dit overheerlijk gerecht in een van de beste plaatsen in Saigon.

Dinsdagvoormiddag stond dan de fameuze kooklessen op het programma in het Vietnam Cookery Center. Op het menu stonden vijf schotels waarvan wij er drie zouden leren maken. Ik was er samen met vijf andere bezoekers (geen kenissen van mij, gewoon andere bezoekers) en het was toch leuk. De menu bestond uit: Vietnamese Spring Rolls, Caramale Pork in Claypot, Sour Clam Soup with Dille, Steamed Rice with Coconutjuice, Steamed Banana with Coconutcream. De rijst en het dessert hebben we niet zelf mogen maken (dit is blijkbaar te simpel) maar het recept zit wel in de handleiding die we extra gekregen hebben. Na wat kokkerellen waarbij een Vietnamese chef de uitleg en het voorbeeld geeft (vertaald door een tolk) en we het nadien zelf moeten presteren onder constante controle, was het tijd om onze zelfgemaakte delicatessen binnen te spelen. En ik moet zeggen, ik was maar al te fier met het resultaat. Een lekkere Vietnamese menu door mezelf klaargemaakt. Bij afloop kregen we ook een certificaat en een handdruk van de chef als bewijs dat we geslaagd waren voor de cursus. Dit werd een leuk fotomoment.
Dinsdagnamiddag ben ik dan afscheid gaan nemen op het kantoor waar ik een goede 14 weken mijn broek versleten heb. Ik had een taart gekocht en deze hebben we met veel plezier en veel smaak (bijna) helemaal verorberd. Na mijn avondeten heb ik hetzelfde gedaan voor de mensen van mijn guesthouse. Ook hier zijn enkele leuke foto’s getrokken. Tijdens het gesprek, waarbij een van de dochters constant voor tolk moest spelen, vertelde ik dat ik als afscheid nogmaals Banh Xeo wou eten. En toen stelde de bazin voor om dit woensdagmiddag te eten, zij zou het klaarmaken en ik mocht ervan komen genieten. En als extra moest ik zelf ook eentje proberen te maken, weeral een nieuwe ervaring. Misschien kan ik het nu thuis ook eens proberen.

En vandaag stond dus het pakken van mijn valies op het programma. Dankzij de powercut in mijn alley werd dit een bezweette bedoening. Het is wel al afgekoeld in Saigon, maar met de minste actie begin je toch te zweten. Na een kleine paniekaanval (mijn valies woog meer dan 25kg en ik mag maar 20kg meenemen) en een reorganisatie (kleren in de handbagage) denk ik toch dat het in orde is nu. Maar natuurlijk zal ik er niet gerust op zijn totdat ik ingecheckt ben en weet dat mijn valiezen aanvaard werden.

Bij deze wil ik mijn blog over mijn stage en avonturen in Vietnam afsluiten. Ik heb nog enkele uren te gaan (een tweetal) voor ik naar de luchthaven vertrek. Deze zal ik gebruiken om me wat te organiseren (driedubbele controle of ik alles mee heb en of alles wel in orde is qua gewicht), indien ik tijd heb probeer ik de laatste foto’s online te zetten maar ik vrees ervoor. Het zal dan iets voor het weekend zijn. Ik heb ervan genoten, van mijn verblijf. Het heeft enkele moeilijke momenten gekend natuurlijk, hoewel die nog meevielen dankzij de wondere wereld van het internet en zijn vele communicatiemogelijkheden. Ik heb nieuwe dingen ervaren, ik heb nieuwe dingen gezien. Ik heb wondermooie natuur en cultuur gezien, maar ook enkele rare en vreselijke eigenschappen van het land Vietnam en zijn volk. Maar waar is het alleen maar rijstpap met gouden lepels? Een klein beetje bedroefd neem ik dus afscheid van Vietnam, maar ik kijk zeker en vast uit naar mijn terugkeer naar België en enkele bijzonderheden daar (zie het begin van de post).  Dit gezegd zijnde wil ik graag eindigen met enkele woorden van Buurman, één van mijn favoriete Belgische groepen van de laatste jaren: “Maar Johnny Cash zingt zacht, terwijl de zon roodgloeiend wegzakt, there’s nothing wrong with going home tonight.“

Adieu Saigon, Adieu Vietnam, misschien tot een volgende keer!

Maar laat ik maar bij het begin beginnen, de titel wordt dan wel duidelijk.
Maandag 14 juni, ‘s middags, ik begaf me naar de luchthaven in Ho Chi Minh waar ik een vlucht zou nemen naar Hanoi. Vandaag zou ik dan ‘s avonds de nachttrein nemen richting Lao Cai. Maar eerst moest ik me nog aanmelden bij het tour agency om de laatste regelingen te treffen (uur van pick-up, tickets ontvangen e.d.). En ik had dus nog wat tijd om rond te wandelen in Hanoi. Daar aangekomen was ik vergeten wat een gezellig centrum dit Old Quarter van Hanoi wel is. Drukke straatjes, veel winkeltjes en brommers. Ik vind dit echt een leuke stad en kon er dus naar hartelust in rondwandelen en nog wat souvenirs kopen. Een mini-busje nam me nadien naar het treinstation in Hanoi, samen met andere toeristen. Maar ik zou de enigste zijn die een poging zou wagen om Fansipan te beklimmen. Aangekomen bij de trein was het zoeken naar mijn bed. Ja dit is een nachttrein, dus kun je er in slapen. Uiteraard zat ik in de laatste wagon en zat ik alleen in mijn “kamer”. Na enkele minuten kwamen er twee Vietnamese mannen bij, en nadien nog een jonge vrouw met twee kindjes (10-12 jaar). Er zijn vier bedden in een kamer, en we waren nu met zes. De jonge vrouw had blijkbaar één bed gereserveerd voor haar en haar kinderen. En dus kwam de conducteur langs om wat moeilijk te doen (waarschijnlijk had ze ook maar één ticket gekocht, maar ik kon de discussie niet volgen dus blijft het gissen). Maar zonder al te veel problemen vertrok de trein en legde ik me te slapen. Het zou nog een lang nacht worden, het was nu iets van 21u en de trein zou arriveren om 5.30. Maar dit is niets wat een beetje Judas Priest en een compilatie-album (ooit samengesteld voor mijn liefje) niet aan kan. Aangekomen in Lao Cai werden de nodige toeristen verzameld en een mini-busje bracht ons naar Sapa. Tijdens deze uur durende rit over bergwegen en langs haarspeldbochten kregen we al een eerste indruk van de regio. Mooi met ruw gebergte en etnische (arme) minderheden. Sapa was een Frans bergstation, gesticht in 1922. Het is een klein stadje waar vooral het toerisme een bloei kent. Het is er vaak wel mistig en bewolkt wegens zijn locatie in de bergen. Er zijn verschillende etnische minderheden, maar de Hmong maken het grootste deel, gevolgd door de Dao.

Na een douche in het hotel vanwaar mijn tour vertrok pikte de gids mij en de porter op. De porter zou ons eten dragen en klaarmaken op de berg, want het plan was om er drie (twee en half eigenlijk) dagen over te doen om de top te beklimmen en terug naar beneden te geraken. Een jonge gids genaamd Toan zou me begeleidden op mijn trektocht. Deze bestaat uit drie delen: je vertrekt vanaf 1800m en wandelt dan tot 2200m. Daar is er een lunchpauze in een kamp. Dan trek je verder tot zo een 2800m waar je een avondmaal nuttigt en de nacht door brengt. De volgende dag trek je dan door naar de top (3143m) en terug naar 2800m, lunch en dan weer naar beneden. Indien nodig is er nog een overnachting op 2200m. Alles in het totaal (van 1800m tot de top) is een goede 14km in dus drie etappes (4-6-4km ongeveer). We vertrokken en het begin zag er veelbelovend uit. Mooie natuur, mooie omgeving, mooie uitzichten. Maar als snel bleek dit geen gewone wandeling te worden. Neen, het werd een tocht over modder, wortels, rotsen, langs beken en rivieren, over bamboeversperringen. Dit betekende klimmen, klauteren, trekken, duwen, stoten, kruipen (op handen en voeten jawel). Al snel bevond ik me dus al buiten adem en met een verkoudheid werd mijn ademhaling ook niet bevorderd. Ik begon me al snel af te vragen hoe ik dit in Gods naam twee dagen ging vol houden. Maar na een twee uurtjes werken kwamen we in het eerste kamp aan. Toan vertelde me dat we een goede tijd hadden en bood me wat rust aan. De porter was al bezig eten te maken op het vuur in een hut. Tijdens het eten vertelde Toan me nog wat over de regio en de tocht die zou volgen: “more hard”. Hm, het werd dus nog harder ploeteren. Met volle moed vertrokken we naar het tweede kamp op 2800m hoogte. En inderdaad, het was “more hard”. De natuurlijke treden gevormd door wortels en rotsen werden alleen maar hoger, de weg werd steiler en de wind waaide harder. Halverwege begon het nog eens enorm hard te regenen. Mijn regenjas die ik nog ter voorbereiding gekocht had hield het water wel tegen. Maar na een tijdje begaf ze het toch onder het gewicht van het water en mijn rugzak. Ik voelde mijn kleren alsmaar natter worden en de moed begon te zakken. De weg werd steeds maar zwaarder, met constant klimmen en mezelf omhoog trekken langs bergwanden en over de toppen. De wind en de regen werden nu enorm hard en iedere keer als je op een top kwam, moest je jezelf schrap zetten. Op sommige plaatsen in de weg waren er zelfs ladders tegen de wand geplaatst omdat je anders niet omhoog geraakte. Toch bleef ik volhouden en onder de aanmoediging van Toan met de woorden “Try Harder” bleven we vooruit gaan. Op een bepaald moment begon ik het te voelen. Kramp in mijn knieën, daarna de kuiten en hamstrings, vervolgens combinaties van deze drie. Bij het beklimmen van een nieuwe top stond ik ineens perplex. Ik kon beide benen niet meer bewegen, volledig verkrampt. Niet dat het pijn deed, maar ik kon geen kracht meer zetten. De vermoeidheid en de kou (kletsnatte broek) had zijn impact op mijn spieren en ik moest noodgedwongen enkele minuten blijven staan.
Na een dikke twee en half uur kwamen we toch aan in het kamp op 2800m. Toch een goede tijd gehaald zei Toan. Ik was in alle geval blij dat ik even uit de regen kon zijn, me afdrogen en droge kleren aantrekken. Het was er niet bepaald warm in de slaapplaats maar de euforie verwarmde me vanbinnen uit. Ik was ook ontzettend blij dat al mijn spullen in mijn rugzak nog droog waren, dit kwam doordat ik alles in aparte plastieken zakjes had gedraaid ter voorbereiding op regen. Met de natte kleren in de hand of aan mijn voeten en op de draad nam ik plaats langs het kookvuur in de “kitchen”. Het open vuur verwarmde me nu ook langs buiten en mijn broek en schoenen droogde toch al snel. Het eten zag er ook niet al te slecht uit en was al snel klaar. Met ons drieën verorberden we deze welgekomen maaltijd en namen weer plaats aan het vuur om verder op te warmen (of toch gewoon geen kou meer te krijgen) en nieuwe spullen te drogen. Rond 19.30 werd het tijd om te gaan slapen. Dus begaven we ons naar de slaaphut en kropen in een slaapzak. Liggend op een harde houten plank is nu bepaald niet een pretje om te slapen en met de regen en wind die buiten onophoudelijk gierde moest ik me helemaal in de slaapzak wentelen om geen wind te voelen en te kunnen slapen. ‘s Nachts werd ik nog wakker door het gestommel van Toan die me meldde dat hij een muis gevangen had. Ik hoopte alleen maar dat er geen enkele in mijn zak was gekropen of aan men spullen aan het knagen was.
‘s Morgens leek het gestopt te zijn met regenen en de wind was een beetje gaan liggen. Maar met een dichte mist om je heen kan je natuurlijk niet veel zien. En opnieuw moesten we kleren drogen omdat deze vochtig geworden waren tijdens de nacht. Tijdens het ontbijt begon het weer te rommelen in de lucht en de wind stak weer aan. Regen, regen en nog eens regen. Het is natuurlijk niet abnormaal op een berg, en in Sapa in de zomer al helemaal niet. We begonnen het verder verloop van de tocht te overlopen. Na overleg besloten we niet naar de top te gaan. Ik wist wat de afdaling nog te brengen had, en met een duidelijke omschrijving over de weg naar de top (“more hard, very very slippery, very dangerous) leek het toch allemaal niet zo goed te zijn. Het weer zat echt niet mee deze keer. En dicht bij het einde van mijn verblijf had ik geen zin om me nog te moeten laten repatriëren door Ethias. Gezamenlijk besloten we dus om nog even te wachten bij het vuur en dan terug naar Sapa te trekken. Uiteraard was ik een beetje teleurgesteld. Maar ik was ook blij want dit gaf me een kans om op mijn derde dag tijd te nemen om Sapa en zijn omgeving te verkennen, iets wat ik anders niet kon doen. Deze keer ingepakt in twee raincoats (of ja, de overschotten van deze van de dag eerder) begonnen we aan de weg terug. Het was inderdaad niet erg gemakkelijk en zonder gevaar. De regen en wind bleef maar om de oren slaan, de weg was glad en het water liep constant langs je schoenen over de rotsen. Jammer genoeg kon ik hier geen foto’s nemen door de regen. Na de pauze op 2200m werd het weer beter en kon ik weer enkele foto’s maken.

Op het einde van de tocht stopten we nog even, Toan en de porter wouden enkele jonge bamboescheuten plukken om mee te nemen en op te eten. Toan nodigde me ook uit om ‘s avonds bij hem thuis te eten en ‘s anderendaags zou hij me meenemen rond Sapa. Normaal gezien was hij toch gehuurd voor drie dagen, dus wou hij dit doen voor mij omdat we niet naar de top konden gaan.
In het hotel huurde ik een kamer, kon eindelijk een douche nemen en wat rusten op een groot zacht bed. Tegen 18u trok ik naar het huis van Toan, nu ja huis: een kamer zo groot als de mijne thuis in een klein steegje met gelijkaardige kamers. Drie vrienden van hem waren bezig eten te koken, waaronder bamboe die we daarstraks geoogst hadden. Na een gezellige maaltijd (met rijstwijn) trokken we richting het centrummetje van Sapa en genoten er nog van wat Bia Hoi.
‘s Anderendaags pikte Toan me op en nam me achterop een brommer rond Sapa. We reden naar Cat Cat village en Sin Chai village. Echt spreken over villages is wel veel gezegd, het zijn een paar houten huisje tussen de rijstvelden. In Sin Chai village staat er ook nog een betonnen gebouw, dit is de primary school. De weg was steil (we zijn nog steeds in de bergen) en het uitzicht was zalig. Rijstvelden om je heen, bergzichten, etnische minderheden  (Hmong en Dao), waterbuffels en zelf wilde biggetjes. Een uniek landschap om te doorkruisen en je kunt dus best maar genieten van de foto’s.
In de namiddag wandelde ik wat door Sapa zelf. Ik wandelde langs de centrale markt waar de Hmong hun spullen te koop aan bieden en ging een kijkje nemen in de enigste kerk in Sapa. Tijdens mijn verkenningstocht kwam ik langs smalle, steile straatjes met unieke huisjes en stootte ik ook weer op de vlees- en groentenmarkt. Nu moet ik toch wel melden dat om drie uur in de namiddag het vleesgedeelte erg begint te rieken. Ik wandelde er voorzichtig (zoveel mogelijk water of wat het ook was op de grond vermijdend) langs herkenbare stukken vlees maar ook langs minder herkenbare vleessoorten en een lokale specialiteit trok mijn aandacht (zie foto’s).

Genoten van deze laatste dag in Sapa vertrok mijn mini-busje rond 17.30 terug naar Lao Cai. Na een lange weg terug naar “huis” arriveerde ik in Saigon rond 12.30. Moe maar voldaan belandde ik weer op mijn bed en genoot van een ontspannende namiddag. Nog steeds een beetje teleurgesteld dat ik niet tot de top ben kunnen gaan, maar toch heel blij dat ik in Sapa geweest ben met zijn fantastische omgeving waar ik meer dan 20km gewerkt heb, tot 2800m geraakt ben en een nacht op de berg heb doorgebracht. En dat is meer dan iemand van jullie kan zeggen.

Het aftellen is nu werkelijk begonnen. Nog enkele dagen en ik ben op de terugweg naar mijn echte huis, in Tongeren. Na bijna 16 weken zal ik weer kunnen genieten van een goede friet-biefstuk, een heerlijk schuimend abdijbiertje en de aanwezigheid van enkele speciale personen, vooreerst mijn liefje Britt.

Vergeet zeker niet mijn laatste blog te lezen op het einde van mijn verblijf!

Inderdaad, vandaag was mijn laatste officiële werkdag geweest hier in Vietnam. Voor 2010 toch. Zoals jullie hebben kunnen lezen was het maandag presentatievoormiddag. Ik heb mijn werk getoond in aanwezigheid van Harry en Jane (managers van Decofer), Geert (manager van Vietlogtrans, bedrijf waar Margot stage gedaan heeft) en Benny, opleidingsverantwoordelijke van PHL die enkele dagen naar Saigon gekomen is om onze presentaties mee te maken. In mijn nieuwbakken kostuum trachtte ik in mijn beste Engels wat duidelijkheid te scheppen. Op het einde realiseerde ik me dat ik voor de voorzitter (Harry) en onder-voorzitter (Geert) van Beluxcham (Belgisch-Luxemburgse Kamer van Koophandel) stond en dat gaf toch ook een speciaal gevoel…

Zaterdag, om Benny welkom te heten, zijn we met zen allen naar een klassiek concert geweest, Music For a Summer’s Evening. Het was mooi, vooral het stukje klassieke gitaar was prachtig. Maar wat erna kwam, dat was toch wel “ferm”. We zijn in een Braziliaans restaurant gaan eten. Na deze ervaring moet ik in België dit ook opzoeken. Het malste vlees ooit, smakelijk en het bleef maar komen. Mensen die het kennen, kunnen het beamen. Je bestelt geen bord of menu, maar wacht gewoon tot de ober met eten naar de tafel komt. Een schijf geeft aan of je eten wilt of niet. Groen is ja, rood is neen. En het was vooral vlees, goed voor mij dus. Verschillende soorten runds: bil, rib, nek, … ; lams; kip; varken. The whole works, met nog wat gefrituurde bananen als toemaatje. Uiteraard lag mijn schijfje constant op groen. Wat ik de dag nadien ook gemerkt heb, vlees kan zwaar op de maag liggen.

De rest van de week heb ik dan nog wat dingen afgehandeld op het werk. Ondertussen heb ik ook mijn komende vrije tijd al een beetje ingedeeld. Maandag vertrek ik met het vliegtuig naar Hanoi, weeral. Maar deze keer ga ik de bergen in. Ik neem de nachttrein richting Sapa, alwaar ik de volgende twee dagen Phan Xi Păng, oftwel Fansipan in het Engels,  zal op- en neerwandelen. Deze berg is met zijn 3143m niet alleen de hoogste berg van Vietnam, maar ook van geheel Indochina (Vietnam, Laos & Cambodja). Ik zal twee nachten moeten door brengen op de berg, in een tentje. Weer een beetje avontuur dus. De derde dag in Sapa zal genieten worden van het dorpje met zijn etnische minderheden.
De dagen hier in Saigon zal ik slijten met enkele dingen te bezoeken, souvenirs te kopen en een kooknamiddag te volgen. Dan kan ik in België misschien ook zelf eens Bánh xèo maken, wat toch wel mijn favoriet gerecht is hier in Vietnam. Deze week werd ik zelfs uitgenodigd door mijn huisbaas om met haar gezin zelfgemaakte rijstpannekoeken te eten. Gezellig, en vooral verrukkelijk!
Ook nog vermelden dat ik van plan ben om de wedstrijd van Nederland tegen Japan van 19 juni te volgen in het Nederlandse stamcafé hier in Saigon. Ter voorbereiding heb ik al enkel Hollandse hits beluisterd via youtube, en Zing van Jan & Ali is dit keer mijn favoriet. Al komt Laat De Leeuw Maar Schreeuwen van het Superrr Trio ook in de buurt (opgepast voor de oren!). Die Hollanders maken er altijd een feestje van

Ook heb ik voor jullie nog enkele foto’s genomen. Het zijn twee tassen koffie, een trosje bananen, mijn collega’s en mijn driver. Voor de gezelligheid Een groepsfoto van op het werk neem ik nog wanneer ik een laatste bezoek zal brengen aan het kantoor.

Groeten!

Even een updateje over mijn leven hier. Vorige week en in het vorige weekend heb ik ervoor gezorgd dat mijn stagerapport af was. Ik heb het dan laten drukken en op mijn werk afgegeven zodat ze het kunnen doornemen voor de presentatie maandag. Inderdaad, maandag is het presentatie over mijn werk. De laatste afhandelingen moeten nog gebeuren, maar daarvoor heb ik volgende week nog. En daarna is het volledig gedaan! Het werken toch. Want dan resten er nog enkele daagjes “vakantie”. Wat ik ook al een beetje genomen heb de afgelopen dagen. Toen het rapport af was, heb ik wat de tijd genomen om nog wat rond te wandelen in Saigon en wat te genieten van de heerlijke uitzichten.

Gisterenavond was het dan weer een Belgian Beer Night in The Drunken Duck. Dat begon gezellig en uiteindelijk zijn we geëindigd in Apocalypse Now. Ik vond het er zeer plezant (hoewel ik nu op internet veel slechte kritieken lees) en we hebben het hier dus ook wel even uitgehouden. Omstreeks 2.30 lag ik in mijn bedje, om 7.30 liep de wekker af. Verrassend genoeg verliep de vrijdag zonder problemen of vermoeidheid.

Ik kan jullie ook meedelen dat ik enkele dingen heb bijgeleerd hier in Vietnam de afgelopen dagen. Het eerste feit is wel minder leuk: kakkerlakken kunnen vliegen. Niet ver, maar toch ver genoeg. Dit triestig feit heb ik geleerd toen ik in mijn gebouw een kakkerlak voor mijn kamerdeur van de trappenhal probeerde te duwen, in de hoop dat ze te pletter zou vallen. Niets dus, ze vloog een verdiep lager en ik moest er nog steeds met een boog omheen lopen.
Het tweede nieuws is een verwarrend nieuws. Stel het je voor: je staat in de keuken van je cafetaria en je wilt een eitje eten. Je vraagt om een omelet, na veel vijven en zessen hebben ze eindelijk door dat je eieren bedoelt. “Omelet, Omelet” antwoord men mij, dus ik blij wachtend om een omelet, geklutste eitjes met wat groentjes.  Wanneer het bord voor mij wordt neergezet, staren twee paardenogen mij aan. Hm, dit is mis. ‘s Namiddags leer ik van mijn collega’s dat ze in Vietnam een beetje omgekeerd doen. Een fried egg is een omelet, een omelet is een fried egg. Sommige Vietnamezen kennen geen Engels dus zij verstaan fried egg zelfs niet, of ze spreken Vietnamees Engels en bedoelen dus echt omelet. Maar sommige spreken wel Engels Engels en zij bedoelen dan toch een fried egg of een omelet. En het wordt dan nog veel moeilijker als je dit onderwerp probeert uit te klaren en je de termen door elkaar gooit en er nieuwe verzint zoals “Vietnamese fried egg”,  waarvan ik nu zelf niet meer wat ik ermee bedoel. Is het nu omelet of fried egg? Of zullen we maar gewoon ốp la zeggen in het Vietnamees. Waarmee de verwarring eigenlijk pas begint want ốp la klinkt zoals omelet en het betekent zoveel als ei, maar bedoelen de Vietnamezen nu fried egg of omelet? En als het dan fried egg is, is het dan fried egg or Vietnamese fried egg? Een kleine Babylonische spraakverwarring dus hier in Saigon waarvan ik volgende keer hoop dat ik het juiste op mijn bord krijg. Maar misschien leer ik dit allemaal nog in de kookles die ik van plan ben te volgen. Een half dagje Vietnamese keuken. Het kan alleen maar smaken!

Groeten,

Koen

Toen we, dat zijn de dochter van mijn huisbaas en ik, aankwamen aan de pagode stond er al heel wat volk buiten. De brommer moesten we op een kleine afstand parkeren. Ondertussen vertelde Thanh, want dat is haar naam, dat er vandaag een kleine parade is en daarna wat festiviteiten in de pagode. Veel kon ze verder niet vertellen, want voor haar was het ook de eerste keer dat ze dit meemaakte. Buiten de pagode stonden we dus even te wachten en reeds te genieten. Ik kreeg al snel een vlagje in mijn handen geduwd en begon er maar angstvallig mee te zwaaien. Weer een aantal blije en verbaasde gezichten over mijn aanwezigheid en mensen die maar al te graag iets tegen mij kwamen zeggen. In de pagode zagen we het beeld van Boeddha staan op een draagbed, alsook lotusbloemen van papier op de grond, deze zagen er heel mooi uit. Op een gegeven moment, het steegje was al aardig volgelopen zodat er nauwelijks plaats was, kwamen er vanuit de pagode enkele mooi gekleedde mensen met een aantal attributen in hun handen. De parade was begonnen. Achter hen wat muzikanten in het blauw, gevolgd door het Boeddha beeld, gedragen door enkele stevige kerels. Het beeld werd onder luid applaus en veel gejoel ontvangen. Achter het beeld liepen de jongere gasten als leeuw of draak, gevolgd door de trom. Zelf voegden we ons bij mijn huisbazin die ook meeliep in de parade. Eigenlijk liep iedereen mee, wij dus ook. Na een wandelingetje van een klein half uurtje arriveerden we weer in de pagode. De parade ging eerst door de kleine steegjes, maar we kwamen ook op de grote weg waar het verkeer moest wachten om ons door te laten. Nog iets speciaals: verkeer dat stilstaat in Saigon. Na de parade, in de pagode was er dus wat festiviteit. En dit was prachtig.

Eerst was er wat tromgeroffel met wat show. Ik kon er alvast van genieten en de overige aanwezigen ook. De trommels werden gevolgd door de lion dance. Wat show en animatie, maar het was echt prachtig. Ik ge er niet veel over vertellen, de filmpjes zullen hun werk wel doen. Na de lion dance kwam de draak binnen voor de dragon dance. Ook nog prachtig met wat acrobatie. Na deze festiviteit was het tijd voor de viering met gebed en gezang. De mooi gekleedde mensen stonden tijdens de dienst vooraan en op het einde van de dienst begonnen zij aan een wandeling door de pagode met allerlei attributen: de lotusbloemen, bloemstukken, lampions, … Ondertussen werden jasmijnbloemen in het rond gestrooid. Al dit was om eer te betonen aan Boeddha.

Na de dienst kwam Thanh naar buiten met zo een mooi gevouwen lotusbloem. Voor mij. Het staat nu zeer mooi op mijn bureau terwijl ik me afvraag hoe ik dit naar huis ga krijgen. Hopelijk in één stuk zodat ik het bij de rest van de souvenirs kan plaatsen.

Na een relaxte zaterdag met een vreemd bezoek aan het Women’s Museum (ik moest geen inkom betalen en er brandde geen licht, ben er ook geen 5min gebleven) en een goede maaltijd gevolgd door een gezellige drink (beiden in mijn eentje) ben ik zondagmorgen naar de Engelstalige katholieke mis in de kathedraal gegaan. Kwestie om mijn christelijke afkomst niet te verwaarlozen. De mis hier is niet veel anders dan bij ons. Enkel dat ze in het Engels is. Zelfs de hosties smaken hetzelfde. Naar niets dus. Maar het was een mooie gelegenheid om de kathedraal ook eens helemaal vanbinnen te zien.
De rest van deze dag zal bestaan uit werken voor school en wat luieren.

Groeten!

Donderdag na het werk kwam ik thuis en mijn huisbazin en haar dochter stonden op het punt om te vertrekken. Ze vertelden dat ze naar de pagode gingen om het feest van Boeddha in te luiden. Deze week is het blijkbaar een boeddhistisch feest ter ere van de geboorte van Boeddha. En ze nodigden mij uit om ‘s anderendaags deel te nemen, als boeddha gewassen wordt.  Mijn nieuwsgierigheid naar deze toch wel interessante religie raakte geprikkeld en uiteraard beaamde ik dat ik de volgende dag zou mee gaan met hen.

‘s Vrijdags stonden zij mij dus op te wachten samen met nog een derde persoon, een jonge kerel. Met ons vieren zijn we naar Diamond Pagoda gereden, een pagode in District 3. Het is een kleine pagode maar ligt achterin enkele steegjes en dus vrij afgelegen van het drukke verkeer in de stad. Het is er dan ook zeer rustig. Ik was nog niet van mijn brommer gestapt of alle aanwezigen stonden zeer vriendelijk langs de kant te lachen naar mij en vroegen aan mijn metgezellen wie ik was. Een aantal xin chào‘s en cảm ơn‘s later betraden we de pagode. Ik kreeg nog wat extra uitleg bij de eerste foto die ik trok, ik had uiteraard mijn camera meegenomen om dit moment te vereeuwigen. Het was een beeld dat de eerste zeven stappen van Boeddha uitbeeldde toen hij geboren werd. Het verhaal van Boeddha is toch wel merkwaardig, wat ik later ook nog zou merken.

We werden naar een plaatsje gewezen door enkele aanwezigen. Goed vooraan zodat ik helemaal ondergedompeld zou worden in de ervaringen. De man naast mij wou maar al te graag mijn hand schudden en leek oprecht blij dat hij het voorrecht had om naast deze speciale bezoeker te zitten. Deze indruk kreeg ik toch, dat de mensen hier niet verbaasd opkeken met een reactie van: “Wat komt die vreemdeling hier doen?” maar ze waren allen zeer vriendelijk en enthousiast dat ik mij wat wou verdiepen in hun cultuur.
Na enkele minuten in kleermakerszit gezeten te hebben, ik kreeg ondertussen al pijn aan mijn enkels die op de harde ondergrond lagen, moesten we recht staan. Er werd op de gong geslagen en de drom werd ook bespeeld. Het moment dat de monniken de zaal betreden. Het hoofd van de pagode nam plaats achter een tafeltje met micro, wij mochten weer zitten. Hij stak een verhaal af, uiteraard volledig in het Vietnamees en ik verstond er dus niets van. Mijn metgezellen legde me uit dat het over het leven van Boeddha ging, dat zijn moeder toen hij verwekt werd droomde dat een witte olifant met zes slagtanden haar rechterzijde binnendrong. Tien maanden later werd Boeddha geboren. Het verhaal ging ook over een Vietnamese held die in vroegere tijden zijn volk van de onderdrukking gered heeft.

Op een bepaald moment moesten we op onze knieën gaan zitten en leken de boeddhisten een soort gebed af te steken. Na enkele zinnen legden ze hun hoofd op de grond en richtten ze zich weer op. Dit duurde ook enkele minuten. Toen kwamen alle monniken naar voren en iedereen stond recht. De monniken begonnen te zingen en het volk stak hen bij. Dit duurde even en ik verstond ook hier niets van. Maar het massa-gevoel sprak me wel aan. Ineens deden ze langs mij teken dat ze nu de tekst die op het papiertje stond dat we bij het betreden van de pagode gekregen hadden, gingen zingen. Ik kon dus nu wel de woorden volgen, maar begrijpen deed ik het nog niet. Na een tweetal keer deze tekst gezongen te hebben stapte het hoofd naar voren en begon de drie kleine Boeddha beeldjes die van voor stonden te wassen. “Een bad geven,”  noemen ze dit. En dat is nu net wat de titel betekent: Tắm Phật = bath Buddha. Water met jasmijnbloemen wordt over de beeldjes gegoten. Na het hoofd volgde de andere monniken zijn voorbeeld. Hierna deden ze teken dat nu de beurt aan ons was. Ook ik werd aangespoord om naar voor te gaan en Boeddha een bad te geven. Het volk stond wat te drummen maar mij lieten ze weer vrij gemakkelijk door. Ik nam de gouden lepel ter hand, dompelde het in de emmer, hief het heft omhoog en het water kletterde over het lichaam van Boeddha. Het is verboden om over zijn hoofd te gieten. Ik voelde me op dit moment een klein beetje verlicht maar vooral blij dat ik deze speciale gelegenheid heb mogen meemaken.

Nadien zijn we met ons vier fried rice with chicken gaan eten aan een kraampje langs de straat. Bij de thuiskomst spraken we af dat ik volgende donderdag weer zou meegaan. Die dag zijn de meeste activiteiten in dit feestelijk gebeuren. Ik kijk al uit naar mijn volgende ervaring!

Vergeet zeker de enkele foto’s niet te bekijken, alsook de filmpjes die ik gemaakt heb!

En voor ik het vergeet, deze week heb ik nog een actiefoto toegestuurd gekregen van Tony, de gids in Ha Long Bay. Koen in volle actie

Groeten!

Het was voor mij weer een verlengd weekend, deze keer niet omwille van een feestdag maar omdat ik verlof gevraagd had. Het plan was om naar Hanoi en Ha Long Bay te gaan en omdat twee dagen daarvoor te weinig is, heb ik vrijdag en maandag een dag verlof “genomen” mits eerdere goedkeuring van de baas natuurlijk.Vrijdagmorgen goed vroeg een vliegtuig genomen naar Hanoi. Tegen de middag waren we, want Margot was er ook bij, in het oude centrum van Hanoi verzeild geraakt. Het plan was om hier in een van de vele agencies een drie-daagse tour naar Ha Long Bay te boeken. Na de zeer goedkope gewantrouwd te hebben en een dure ook afgewezen te hebben, kwamen we aan bij Queens Travel. Een zeer vriendelijke, goed Engels sprekende dame heeft ons een tour geboekt. Om de tijd te doden hebben we dan nog de taxi genomen naar de Temple of Literature. Dit is een oude Confuciaanse tempel (1070) net buiten het oude centrum. In 1076 werd het de eerste universiteit van Vietnam. De tempel bestaat uit een aantal gebieden/gebouwen met achteraan het tempelgebouw van twee verdiepen. In een van de voorste gebouwen staan er allerlei ‘stelae’. Dit zijn stenen waarop jaarlijks de namen van geslaagde studenten gegraveerd werden. Elke steen staat op een stenen schildpad (een van de vier heilige dieren). Over de eeuwen heen zijn er nog 82 over gebleven en deze kan je hier bewonderen. Binnenin het hoofdgebouw staat een beeld van elk van de drie belangrijkste koningen.

Hanoi is een zeer leuke stad, het oude centrum toch. Er is niet zo een hoogbouw en dat straalt gezelligheid uit. Er was (heel) vroeger blijkbaar een belasting op de breedte van een gebouw. Daarom dat er vooral smalle huisjes te vinden zijn, maar ook smalle straatjes en steegjes. De Vietnamezen waren vanuit dit opzicht dus wel verplicht om in de hoogte te bouwen maar ze mochten niet hoger gaan dan het koninklijk paleis en niet meer dan twee verdiepen hebben. Wat de aantrek van toeristen deze dagen alleen maar ten goede komt. Hoewel ik vermoed dat er minder verkeer is dan hier in Saigon, lijkt het drukker. Dit komt vooral omdat de stralen smaller zijn. En als voetganger moet je ook nog eens op straat gaan wandelen aangezien de stoepen vol staan met geparkeerde brommers en winkelstalletjes. Zo sta je als voetganger tijdens het spitsuur dus gewoon mee in de file!

De toer naar Ha Long Bay was fenomenaal. Zoals ik al zei klasseer ik deze als het mooiste weekend dat ik al gehad heb. Ha Long Bay is een baai in de golf van Tonkin. Het is gekend om zijn rotsformaties (zo’n 1600) die zomaar uit de zee opstijgen. Zij werden gevormd door vulkaanuitbarstingen en zijn door de eeuwen heen door water- en winderosie tot hun huidige vorm gekomen. Uiteraard is er ook een legende aan verbonden. Vịnh Hạ Long betekent in het Vietnamees Baai van de Dalende Chinese Draak. De legende vertelt dat er in de bergen een draak woonde en als deze uitvloog dan sloeg zijn wapperende staart op het landschap in. De baai heeft twee Unesco World Heritage erkenningen: eentje uit 1994 om zijn unieke uitzicht en nadien in 2000 voor de geologische waarde.

Bij het opstaan vreesde ik wel dat het weekend in duigen zou vallen want het goot enorm hard in Hanoi. Maar de mini-bus is toch vertrokken en het hield op met regenen hoewel het enorm bewolkt bleef. Na drie uur rijden  naar Ha Long city konden we overstappen op onze trunk die ons dit weekend zou verder vervoeren. De houten boot zag er mooi uit en het uitzicht op de baai beloofde al veel. Samen met de andere boten (want er liggen er wel heel wat) vaar je dan dieper de baai in. Wij zijn na anderhalf uur varen met een enorm lekkere lunch een grot gaan bezoeken die uit drie grote delen bestaat. Het was hier ook al zeer mooi en onze gids Tony (met een heerlijk Australisch accent) gaf ons tips om onze verbeelding te laten werken en enkele dieren te herkennen in de natuurlijke uitsnijdingen. Het eerste kleine avontuur stond ons al te wachten toen we terug de boot op moesten, de loopplank werd steil uitgegooid en de leuning bestond uit een bamboestok vastgehouden door twee bemanningsleden. Na wat verder gevaren te hebben, genietend van het uitzicht, de zeelucht opsnuivend, de groepsleden verder leren kennen mochten we ons vrij begeven in kajaks. Tussen de rotsformaties door, zelfs eronder en erlangs (ik heb de rots aangeraakt) was het na een uurtje tijd om te zwemmen. En deze verfrissing was welgekomen na de vorige inspanning en de zon die nu toch redelijk was doorgebroken. De kapitein informeerde ons dat we vanaf het dek het water mochten inspringen. En dit was toch vrij hoog. Ik herinner me bij de eerste sprong dat ik dacht dat er geen einde aan kwam. Tot het water ineens tegen mijn voeten sloeg en ik enkele meters dieper naar adem snakte. Iedereen had veel plezier en de groepsbanden werden verder aangehaald. Vooral bij de twee Amerikanen, een vader en zijn zoon van 19, en drie Canadese meisjes voelde ik me goed en we hebben dan ook zowat de rest van de avond door gebracht. Want de boot bleef nu ter plaatse tot morgenvroeg. Weeral een heerlijk maal en wat genieten van de rust, het uitzicht, de ondergaande zon en nog zoveel meer later kwam er ineens een verrassing uit de lucht. Hoewel de gids en de bemanningsleden zich wat afzijdig moeten houden van de toeristen en al helemaal niet mogen samen eten (wat we de volgende dagen ook zeer jammer vonden) kwam er van hun een leuke vraag. Een van de bemanningsleden was jarig en voor een andere was het de eerste keer. Ze hadden al wat een feestje gehouden met Hanoi Vodka en prawns. Ze wilden dit verder uitbreiden en zouden een speedboot uitsturen op zoek naar meer. Wij werden uitgenodigd om deel te nemen. Een unieke ervaring die ik dus niet kon afslaan en die het geld zeker waard was. De speedboot liet wat op zich wachten (vind de weg maar eens in het donker, zonder kompas tussen boten die er hetzelfde uitzien) maar wat volgde was enorm leuk. Wat shotjes rijstvodka, de fles gaf 39,5% aan maar de afwezige kater ‘s anderendaags doet me vermoeden dat dit helemaal niet was, en heel wat mantis shrimp (geen gewone dus) later werd het tijd om even te slapen.

Wakker worden op een boot is ook zalig. Met een slaapkop open je de deur van de kajuit en de zeelucht stroomt je longen binnen. Wakker worden op het dek met het fantastische uitzicht van Ha Long Bay in alle rust doet wonderen voor het gemoed. De boot keerde stilletjes terug naar Ha Long City waar de groep gesplitst zou worden want er waren heel wat mensen die een toer van twee dagen geboekt hadden. We zouden met vier toeristen overblijven: Margot en ik en de twee Amerikanen Jerry en Ryan. Wij voeren verder door naar Cat Ba Island, het grootste eiland in de baai. Onze gids had het leuke idee om even af te wijken van het normale programma dat een wandel- of fietstocht in hield. Hij wou het vervangen door een brommerrit over het eiland. Vier enthousiaste toeristen en een gids op vier brommers door een wonderbaarlijke natuur: niets is zo mooi. Alleen op een brommer op het gemak rijdend en genietend van het zicht geeft een goed gevoel. Twee uur en nadien een lunch later was het tijd om weer even de boot op te gaan naar Monkey Island. Zoals de naam het al aangeeft leeft hier een gemeenschap van apen die wel vertrouwd is met de mens. Ze deinen er niet voor terug om contact te zoeken en je kan ze dus van dichtbij bewonderen. Aangekomen op het eiland kregen we nog wat tips van Tony en een aanwijzing over een pad dat naar de andere kant van het eiland loopt. Nuja, een pad: een berg/rots pas. Weeral een avontuurtje tegemoet (want het was slechts tien minuten enkel) en ik had er alle zin in. De grote aap die ons onderweg opwachtte en ons wat aangaapte (toch weer een kleine woordspeling) liet ons gemakkelijk passeren.
Op dit eiland heb ik wel nog een gruwelijkheid ervaren. Op een bepaald moment kwam er een klein bootje het strand opgevaren met isomo kisten gevuld met zeesterren en zeekomkommers. Alle Vietnamezen troepten hier rond en er was heel wat commotie. Blijkt nu dat je dus enkele dieren kan uitkiezen om een drank van te maken. Ze worden in een pot gedaan en overgoten met rijstwijn. Dit drie weken laten trekken en je zou een heerlijke drank hebben. Nu ja, heerlijk. Het zag er niet heerlijk uit. De zeesterren werden gekraakt en de komkommers ter plaatse opengeknipt en ontdaan van de ingewanden. Ik heb het gefilmd maar ik ga jullie de beelden besparen. Er zijn mooiere dingen te zien van dit weekend.

Bij de terugkeer op Cat Ba Island werd het tijd om de avond in te zetten met wat Bia Hoi. Dit is een soort pils dat in het noorden gebrouwen wordt. Wel ja, iedereen brouwt zowat zijn eigen Bia en verkoopt dit op straat. Het bier wordt rechtstreeks van het vat getapt en is vaak maar één dag houdbaar. Na het eten vervoegde onze gids zich nog bij ons en genoten we weer van lokale interessantheden. Dit biertje had wat meer invloed op mij, de hoeveelheid was ook groter, en een nachtrust was dus weer welgekomen.

‘s Anderendaags stond er alleen nog maar de terugweg op het programma. Voor mij een lange terugweg want ik moest helemaal terug naar HCMC. Nog wat genietend van de boottocht, mijmerend over het weekend, maakte ik nog wat contacten voor mijn terugkeer naar Hanoi als ik naar Sapa wil trekken. Rond half vier aangekomen in Hanoi met een vlucht die pas om tien voor acht zou vertrekken was er nog tijd om een propaganda winkel te bezoeken en nog iets te drinken. De propaganda winkel verkoopt spullen (posters, postkaarten, bierkaartjes, t-shirt, vlaggen, …) met tekeningen en slogans uit de Amerikaanse oorlog. Ik heb zes bierkaartjes gekocht met leuke tekeningen en interessante slogans zoals “Don’t let them escape” en “Hold the gun arms steady to keep the colour of flowers”.
In de luchthaven bleek al snel dat de vlucht vertraging had, wegens techincal maintenance gaven ze aan. Een half uurtje later dan voorzien konden we dan toch instappen en zijn we vertrokken. Om zo een twintig minuten later ineens te horen: “Ladies and gentlemen, this is your captain speaking. Due to a technical problem, we need to return to Hanoi. If there is any confirmation on the resheduling of your flight we will inform you. Thank you for your understanding.” Tja, wat nu gedaan. Maar rustig blijven zitten en wachten tot we landen zeker. De jongedame in mijn rij was er iets minder gerust op en begon al maar tegen een prentkaartje te bidden. Maar na dik anderhalf uur te moeten wachten op de luchthaven konden we met een ander vliegtuig veilig naar HCMC vliegen. Dit oponthoud heeft er wel voor gezorgd dat ik pas om 2:15 op mijn kamer aankwam. En ik moest gaan werken ‘s morgens. Het ging toch pijn doen.

Dus vergeef me dan ook, lieve lezertjes, dat ik vanavond enkel dit (beknopte) verslag post. De foto’s en filmpjes volgen later.

De volgende dag, maandag al ondertussen, stond eigenlijk alleen de terugweg op het programma.

Het begon allemaal toen we in Danang landden. Ondertussen was ons gezelschap al uitgebreid tot 3 personen, de vriendin van een Belgische kerel die ik al eens ontmoet heb (en nu voor werk in Danang verbleef) zat op dezelfde vlucht en dus hebben we wat samen gereisd. Onmiddellijk zijn we beginnen te zoeken naar een brommer om dezelfde dag nog door te rijden naar Hue. Het is nu vrijdag half vijf. Met vier personen op zoek dus, maar we konden niets vinden. Enkel een brommer vanaf 7u zaterdagmorgen. Het plan werd dus gewijzigd en we zouden zaterdagmorgen vertrekken richting Hue en nu op zoek gaan naar een slaapplaats in Danang. Maar dat was buiten het feit dat het ‘holidays’ was gerekend… Niet te vinden, alles vol in Danang. De paniek begon ons al om de oren te slaan en beelden van een overnachting op het strand of in de kathedraal begonnen al voor mijn ogen te verschijnen. Om onze maag ook niet in de steek te laten, besloten we maar naar de bar te gaan waar de meeste buitenlanders komen te gaan. Ook in de hoop dat hier misschien iets uit de bus kon vallen. Een vriendelijk Vietnamees meisje heeft zelfs nog geholpen om hotels te vinden met kamers, maar helaas. De beelden van weleer begonnen nu nog concretere vorm aan te nemen, ik denk dat het ondertussen al bijna 23u was. Opeens geraakten we aan de praat met drie Fransmannen. Toen zij hoorden over ons klein probleempje stelden ze onmiddellijk voor om bij hun in het huis te slapen. Ze hadden nog een bed vrij en voor mij is de zetel ook voldoende. Met een gerust hart hebben we dan nog enkele biertjes gedronken in een gezellig gezelschap waarna ik me genesteld heb in een zetel om een vijftal uurtjes later op te staan. Het deed echt deugd om te beseffen dat ik in een zetel lag en niet op een strand.

De volgende morgen fris en monter de brommers gezocht en onze tocht aangevat richting Hue. Om wat tijd uit te sparen besloten we om via de tunnel te gaan in plaats van de pas. Hier zou zondag geschikter voor zijn. Zelf rijden in de tunnel mag uiteraard niet, je moet de brommer opladen en plaatsnemen in een busje. Na de tunnel stond er nog zo’n 60km voor de boeg eer we in Hue zouden zijn. We waren nu wel slimmer en hebben ook getelefoneerd naar een hotelletje om al kamers te reserveren. De tocht begon leuk met enkele leuke uitzichten over wat baaitjes, platte landschappen en bergheuvels. Bij het oprijden van de eerste bergpas kreeg ik toch weer een angstig gevoel in mijn armen en benen daar we op korte afstand twee zware ongevallen met afdalende brommers zagen. Eentje reed los de vangrail in en beide personen sloegen over kop, een andere was de gracht ingeschoven en dat zag er ook niet leuk uit. Op het gemak verder rijden was de boodschap en goed uitkijken. De Vietnamezen rijden gelijk gekken: bussen halen bussen in, brommers worden letterlijk aan de kant geduwd, de wegen zijn hobbelig en niemand rijdt aan een trage snelheid. Ik dus wel en wat was ik blij om na een dikke twee uur (drie uur in totaal sinds Danang) in Hue te arriveren.
Na een verfrissing werd het tijd om Hue te bezichtigen dat sinds 1993 als Unesco World Heritage bestempeld mag worden.  Op het programma stonden de oude citadel met de verboden purperen stad en de graftombes. Beiden komen uit de periode van de Nguyen keizers, deze hadden van Hue hun stad gemaakt. Zij regeerden Vietnam van 1802 tot 1945 en hebben vorm gegeven aan het land zoals het nu is. Ik was dan ook zeer benieuwd naar de Aziatische pracht en praal van de 19de eeuw. Groot was mijn verbazing dat alles ofwel bouwvallig is, ofwel plat: gebombardeerd, gebrand, vernietigd. Achteraf gezien niet meer dan logisch en in de Lonely Planet las ik de reden (een passage die ik blijkbaar had overgeslaan). De Franse kolonialisten hebben Hue bezet, plat gebrand en bestolen in hun veroveringsdrang. In 1968 was Hue weer een groot aandachtspunt toen hier het Tet-offensief plaats vond:  communisten tegen het Amerikaanse leger wat op deze plaats een hevige strijd heeft opgeleverd. Enkele dagen later hebben Amerikaanse troepen de stad vrijgemaakt met huis-aan-huis  De VC had de stad in handen kunnen krijgen en het heeft weken en vele bomaanslagen

Geen nieuws dus, behalve dat alles hier goed gaat. En dat er weer een begrafenis is in mijn steegje met de gebruikelijke muziek. Hopelijk niet weer morgenvroeg om vijf uur zoals vorige keer. Ik denk dat ze toen begonnen waren met de kist uit te dragen. Leuk voor hen natuurlijk, maar op een zondagmorgen om vijf uur wakker worden met blazers is niet zo leuk voor mij.

Maar ik ga dus wat verder werken. Tot de volgende post!

Zondags stond weer een lange rit op het programma: terug naar Danang maar deze keer over de Hai Van pas met een tussenstop bij Elephant Springs en nadien verder door naar Hoi An. De afstand tussen Hue en Danang is een dikke 100km, tussen Danang en Hoi An zo’n 30km. Het eerste stuk van de rit was dezelfde als zaterdagmorgen maar met iets minder verkeer. Tegen de middag kwamen we aan de Elephant Springs: een rivier die uit de bergen komt en enkele grote plassen veroorzaakt. De Vietnameesjes waren talrijk aanwezig voor hun zondagse ontspanning. Het verfrissende water deed me vooral deugd na de rit en met nog heel wat kilometers voor de boeg. Maar het summum van dit weekend was toch de Hai Van pas. Deze begint 30km voor Danang en loopt over de berg Truong Son. De uitzichten over bergen en de zee aan de andere kant waren adembenemend. En vooral: bijna geen auto’s of bussen. Deze nemen namelijk de tunnel om tijd te winnen. Op de top ligt dan nog eens een oud Frans fort dat nadien door het Zuid-Vietnamese & Amerikaanse leger  als bunker gebruikt werd. De rit nu is goed te doen en volgens de Lonely Planet veiliger dan vroeger. Maar met de beelden van de dag ervoor en de vele gedenkplaatsen was enige voorzichtigheid niet misplaatst.

Via Danang en een tussenstopje bij de Fransmannen om hen nogmaals te bedanken (via een cadeautje) door gereden naar Hoi An. Ook deze stad is een Unesco World Heritage. Het is een zeer klein stadje met een oude stadskern. Een vijftal kilometer verderop ligt een groot strand. De combinatie van deze twee factoren zorgt ervoor dat Hoi An de laatste jaren geliefd is bij toeristen. Voor de rest is er niet zo veel te beleven, behalve dat het ook nog bekend staat om zijn kleermakers met vele zijdeproducten. De ene kleermaker na de andere in de oude huisjes, het is een apart zicht. ‘s Avonds door de straatjes wandelen en een lekkere maaltijd met specialeiten van Hoi An (waaronder White Roses: gestoomde rijstbladeren met scampi) zorgden nog voor een rustige avond. Want de nacht voorspelde weer niet veel goeds en was ook een onderdeel van dit avontuur: een zolderkamer was nog vrij (voor $5 weliswaar) met enkel een bed en een fan. De badkamer was gemeenschappelijk met enkele andere zolderkamers. Maar voor één nacht deert mij dit niet en ik heb er nog vrij goed geslapen. Maandagmorgen dan weer het stadscentrummetje in want naast de Old Houses (ik heb er twee bezocht, een van 150 jaar oud en een van 300 jaar oud) zijn er nog enkele Assembly Halls voor Chinese Congregations en de Japanese Bridge te bezichtigen. De Chinezen zijn hier sterk vertegenwoordigd doordat Hoi An een belangrijk haventje was. Je moet een gemeenschappelijk kaartje kopen en je kunt dan vijf dingen bezoeken. Ondertussen heb ik ook nog wat rond gekeken voor enkele cadeautjes voor speciale persoontjes in België. Omdat het vliegtuig in Danang om 12.45 zou opstijgen, hadden we natuurlijk niet veel tijd over. We zijn dan nog even omgereden langs het strand wat er op dit moment (10u) rustig bij lag. Ik ben snel met mijn voeten in het water gaan staan om dan met zandalen (woordspeling van de dag, deel 2) naar Danang terug te keren.

Op het vliegtuig was ik toch blij dat we dit weekend overleefd hadden. De kans dat het vliegtuig zou neerstorten achtte ik net iets kleiner dan een ongeval met de brommer of onder een open hemel te moeten slapen. De mooie uitzichten en de ervaringen hebben er wel voor gezorgd dat het weekend geslaagd was. Hopelijk kunnen jullie ook genieten van de foto’s.