Going Home

Het zit erop! Mijn verblijf hier in Vietnam, voornamelijk in Saigon is aan zijn einde gekomen. Straks vertrek ik naar de luchthaven waar een reis van zo’n 15 uur mij te wachten staat alvorens ik weer voet op Belgische bodem kan zetten. Mijn vlucht vertrekt hier om 19.50 en de trein komt aan in Brussel omstreeks 12u ‘s middags. Een lange reis dus. Een reis vol spanning daar ik na 16 weken nog eens wat van België kan zien en genieten. En natuurlijk enkele goede vrienden, mijn ouders en uiteraard Britt (en haar familie) terug kan zien.
De afgelopen dagen heb ik me hier nog wat bezig gehouden met enkel dingen te bezoeken, souvenirs en cadeautjes te kopen en afscheid te nemen. En natuurlijk de kooklessen die ik gisteren voormiddag  genoten heb, meer hierover later in de post.

Zaterdag heb ik bijgeslapen van de vermoeiende trip naar Sapa. ‘s Avonds ben ik dan naar Bar Nr. 5 getrokken om er samen met de Nederlandse gemeenschap de voetbalwedstrijd Nederland – Japan te aanschouwen. Hoewel het maar een gezapige wedstrijd was, was er toch enige sfeer, zoals alleen de Hollanders kunnen brengen.
Maandagvoormiddag ben ik nog op zoek gegaan naar een pagode in de buurt van mijn woonplaats, de Jade Emperor Pagoda. Na wat rondgewandeld te hebben en nog wat genoten heb van de omgeving (en weeral op een marktje stootte) kon ik de verdoken pagode toch vinden. Zoals je zult zien op de foto’s is dit wel een aantrekkelijke pagode met enorm veel houtsnijwerk. De donkerte en de dichte mist van wierook geeft deze pagode iets magisch. Nadien ben ik dan nog, net zoals zondag, op koopjacht gegaan in Saigon.
Oh ja, voor ik het vergeet. Op zondag en maandag heb ik nog enkele heerlijkheden naar binnen gespeeld. Mijn langverwachte calamaristeak stond zondagavond op het menu, samen met Denis ben ik deze gaan eten. En ‘s maandags stond de overheerlijke Vietnamese Banh Xeo op het menu. Samen met Jane heb ik afscheid genomen van dit overheerlijk gerecht in een van de beste plaatsen in Saigon.

Dinsdagvoormiddag stond dan de fameuze kooklessen op het programma in het Vietnam Cookery Center. Op het menu stonden vijf schotels waarvan wij er drie zouden leren maken. Ik was er samen met vijf andere bezoekers (geen kenissen van mij, gewoon andere bezoekers) en het was toch leuk. De menu bestond uit: Vietnamese Spring Rolls, Caramale Pork in Claypot, Sour Clam Soup with Dille, Steamed Rice with Coconutjuice, Steamed Banana with Coconutcream. De rijst en het dessert hebben we niet zelf mogen maken (dit is blijkbaar te simpel) maar het recept zit wel in de handleiding die we extra gekregen hebben. Na wat kokkerellen waarbij een Vietnamese chef de uitleg en het voorbeeld geeft (vertaald door een tolk) en we het nadien zelf moeten presteren onder constante controle, was het tijd om onze zelfgemaakte delicatessen binnen te spelen. En ik moet zeggen, ik was maar al te fier met het resultaat. Een lekkere Vietnamese menu door mezelf klaargemaakt. Bij afloop kregen we ook een certificaat en een handdruk van de chef als bewijs dat we geslaagd waren voor de cursus. Dit werd een leuk fotomoment.
Dinsdagnamiddag ben ik dan afscheid gaan nemen op het kantoor waar ik een goede 14 weken mijn broek versleten heb. Ik had een taart gekocht en deze hebben we met veel plezier en veel smaak (bijna) helemaal verorberd. Na mijn avondeten heb ik hetzelfde gedaan voor de mensen van mijn guesthouse. Ook hier zijn enkele leuke foto’s getrokken. Tijdens het gesprek, waarbij een van de dochters constant voor tolk moest spelen, vertelde ik dat ik als afscheid nogmaals Banh Xeo wou eten. En toen stelde de bazin voor om dit woensdagmiddag te eten, zij zou het klaarmaken en ik mocht ervan komen genieten. En als extra moest ik zelf ook eentje proberen te maken, weeral een nieuwe ervaring. Misschien kan ik het nu thuis ook eens proberen.

En vandaag stond dus het pakken van mijn valies op het programma. Dankzij de powercut in mijn alley werd dit een bezweette bedoening. Het is wel al afgekoeld in Saigon, maar met de minste actie begin je toch te zweten. Na een kleine paniekaanval (mijn valies woog meer dan 25kg en ik mag maar 20kg meenemen) en een reorganisatie (kleren in de handbagage) denk ik toch dat het in orde is nu. Maar natuurlijk zal ik er niet gerust op zijn totdat ik ingecheckt ben en weet dat mijn valiezen aanvaard werden.

Bij deze wil ik mijn blog over mijn stage en avonturen in Vietnam afsluiten. Ik heb nog enkele uren te gaan (een tweetal) voor ik naar de luchthaven vertrek. Deze zal ik gebruiken om me wat te organiseren (driedubbele controle of ik alles mee heb en of alles wel in orde is qua gewicht), indien ik tijd heb probeer ik de laatste foto’s online te zetten maar ik vrees ervoor. Het zal dan iets voor het weekend zijn. Ik heb ervan genoten, van mijn verblijf. Het heeft enkele moeilijke momenten gekend natuurlijk, hoewel die nog meevielen dankzij de wondere wereld van het internet en zijn vele communicatiemogelijkheden. Ik heb nieuwe dingen ervaren, ik heb nieuwe dingen gezien. Ik heb wondermooie natuur en cultuur gezien, maar ook enkele rare en vreselijke eigenschappen van het land Vietnam en zijn volk. Maar waar is het alleen maar rijstpap met gouden lepels? Een klein beetje bedroefd neem ik dus afscheid van Vietnam, maar ik kijk zeker en vast uit naar mijn terugkeer naar België en enkele bijzonderheden daar (zie het begin van de post).  Dit gezegd zijnde wil ik graag eindigen met enkele woorden van Buurman, één van mijn favoriete Belgische groepen van de laatste jaren: “Maar Johnny Cash zingt zacht, terwijl de zon roodgloeiend wegzakt, there’s nothing wrong with going home tonight.“

Adieu Saigon, Adieu Vietnam, misschien tot een volgende keer!