The end

Van de werkperiode wel te verstaan.

Inderdaad, vandaag was mijn laatste officiële werkdag geweest hier in Vietnam. Voor 2010 toch. Zoals jullie hebben kunnen lezen was het maandag presentatievoormiddag. Ik heb mijn werk getoond in aanwezigheid van Harry en Jane (managers van Decofer), Geert (manager van Vietlogtrans, bedrijf waar Margot stage gedaan heeft) en Benny, opleidingsverantwoordelijke van PHL die enkele dagen naar Saigon gekomen is om onze presentaties mee te maken. In mijn nieuwbakken kostuum trachtte ik in mijn beste Engels wat duidelijkheid te scheppen. Op het einde realiseerde ik me dat ik voor de voorzitter (Harry) en onder-voorzitter (Geert) van Beluxcham (Belgisch-Luxemburgse Kamer van Koophandel) stond en dat gaf toch ook een speciaal gevoel…

Zaterdag, om Benny welkom te heten, zijn we met zen allen naar een klassiek concert geweest, Music For a Summer’s Evening. Het was mooi, vooral het stukje klassieke gitaar was prachtig. Maar wat erna kwam, dat was toch wel “ferm”. We zijn in een Braziliaans restaurant gaan eten. Na deze ervaring moet ik in België dit ook opzoeken. Het malste vlees ooit, smakelijk en het bleef maar komen. Mensen die het kennen, kunnen het beamen. Je bestelt geen bord of menu, maar wacht gewoon tot de ober met eten naar de tafel komt. Een schijf geeft aan of je eten wilt of niet. Groen is ja, rood is neen. En het was vooral vlees, goed voor mij dus. Verschillende soorten runds: bil, rib, nek, … ; lams; kip; varken. The whole works, met nog wat gefrituurde bananen als toemaatje. Uiteraard lag mijn schijfje constant op groen. Wat ik de dag nadien ook gemerkt heb, vlees kan zwaar op de maag liggen.

De rest van de week heb ik dan nog wat dingen afgehandeld op het werk. Ondertussen heb ik ook mijn komende vrije tijd al een beetje ingedeeld. Maandag vertrek ik met het vliegtuig naar Hanoi, weeral. Maar deze keer ga ik de bergen in. Ik neem de nachttrein richting Sapa, alwaar ik de volgende twee dagen Phan Xi Păng, oftwel Fansipan in het Engels,  zal op- en neerwandelen. Deze berg is met zijn 3143m niet alleen de hoogste berg van Vietnam, maar ook van geheel Indochina (Vietnam, Laos & Cambodja). Ik zal twee nachten moeten door brengen op de berg, in een tentje. Weer een beetje avontuur dus. De derde dag in Sapa zal genieten worden van het dorpje met zijn etnische minderheden.
De dagen hier in Saigon zal ik slijten met enkele dingen te bezoeken, souvenirs te kopen en een kooknamiddag te volgen. Dan kan ik in België misschien ook zelf eens Bánh xèo maken, wat toch wel mijn favoriet gerecht is hier in Vietnam. Deze week werd ik zelfs uitgenodigd door mijn huisbaas om met haar gezin zelfgemaakte rijstpannekoeken te eten. Gezellig, en vooral verrukkelijk!
Ook nog vermelden dat ik van plan ben om de wedstrijd van Nederland tegen Japan van 19 juni te volgen in het Nederlandse stamcafé hier in Saigon. Ter voorbereiding heb ik al enkel Hollandse hits beluisterd via youtube, en Zing van Jan & Ali is dit keer mijn favoriet. Al komt Laat De Leeuw Maar Schreeuwen van het Superrr Trio ook in de buurt (opgepast voor de oren!). Die Hollanders maken er altijd een feestje van

Ook heb ik voor jullie nog enkele foto’s genomen. Het zijn twee tassen koffie, een trosje bananen, mijn collega’s en mijn driver. Voor de gezelligheid Een groepsfoto van op het werk neem ik nog wanneer ik een laatste bezoek zal brengen aan het kantoor.

Groeten!